മുത്തച്ഛൻ പറയുന്നു

അയ് ഓഗവ

അമേരിക്ക

"എന്റെ കയ്യിലിരിക്കൂ"
എനിക്കന്ന് പത്തുവയസ്സാണ്

എനിക്ക് ഇരുട്ടിൽ അദ്ദേഹത്തെ കാണാൻ കഴിയണില്ല
പക്ഷെ ശ്വാസം വലിക്കണതു കേൾക്കാം
ഇത് അത്താഴത്തിനു ശേഷമുള്ള കളിസമയമാണ്
ഞങ്ങൾ പുറത്താണ്
മരങ്ങൾക്കും വള്ളിപ്പടർപ്പുകല്ക്കും ഇടയിൽ മറഞ്ഞിരിക്കയാണ്
അദ്ദേഹം ഇതിനെ ഒളിച്ചുകളിയെന്ന് വിളിക്കുന്നു
എന്നാൽ എന്റെ കുഞ്ഞനിയത്തിമാത്രം ഞങ്ങളെ അന്വേഷിക്കുന്നു
ഞങ്ങൾ ഒളിക്കുമ്പോൾ
അവൾ ഞങ്ങളെ കാണുന്നേയില്ല
മുത്തച്ഛൻ എന്നെ പൊക്കിയെടുക്കുന്നു
എന്നിട്ട് കൈകൊണ്ട് എന്റെ കാലിന്നിടയിൽ തിരുമ്മുന്നു
എനിക്കെന്റെ ബോധത്തിന്റെ അറ്റത്ത്
ഒരു അവ്യക്തമായ ഇളക്കൽ മാത്രം അനുഭവപ്പെടുന്നു
എനിക്കതെന്തെന്നറിയില്ല
പക്ഷെ ഇഷ്ടമാണ്
എനിക്കതു പറഞ്ഞുതരാനാവാത്ത
സുഖം തരുന്നു
അതു മിഠായി തിന്നുമ്പോലെയല്ല
പക്ഷെ അതു ചീത്തയാണ്
നീ അവിടെ എന്തു ചെയ്യുകയാണെന്നു ചോദിക്കുമ്പോൾ
എനിക്കെന്റെ അമ്മൂമ്മയോട് നുണപറയണം
ഞാൻ പറയും , ഒളിച്ചുകളിക്കുകയായിരുന്നു
അവരെന്നെ തറപ്പിച്ചു നോക്കി
എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു: "ഇത് അവസാനത്തെ തവണയാണ്
ഞാനീക്കളി നിർത്താൻ പോകുന്നു"
അങ്ങനെ അത് അവസാനിച്ചു , ഞാൻ മറന്നു
കൊല്ലം പത്തു കഴിഞ്ഞു, മുപ്പത്തഞ്ചുകഴിഞ്ഞു
ഞാൻ പഴയകാലം പുതുക്കിപ്പണിയാൻ തുടങ്ങി
എന്തുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ എന്നെ നിരാശപ്പെടുത്തുന്ന ആണുങ്ങളിലേക്ക്
ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന് എന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു
അപ്പോൾ ഞാൻ സമയത്തിലൂടെ പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിച്ചു
ഇരുണ്ട കനപ്പെട്ട ശ്വാസഭാഗങ്ങളിലേക്ക്
ഞാൻ വിചാരിച്ചു അവയെല്ലാം പോയെന്ന്
പക്ഷെ അതെല്ലാം കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്ന്
മനസ്സിന്റെ ചൊരിമണലിലേക്ക് പൂണ്ടുപോയതേയുള്ളു
അതെന്നെ താഴേക്ക് പിടിച്ചുവലിക്കുന്നു
അവിടെ ഞാൻ കണ്ടു മുത്തച്ഛനെന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നു
അയാൾ എന്നെ പൊക്കിയെടുക്കാൻ കയ്യുകൾ വിടർത്തിയിരിക്കുന്നു
അയാൾ കയ്യുരസിയിടം
ഉടുപ്പില്ലാതെ നനഞ്ഞ്
ഞാൻ നിനക്കെന്തു വേണമെങ്കിലും ചെയ്തു തരാം ,
അയാൾ കാതിൽമൂളുന്നു
"പക്ഷെ വെറുതെ വിടില്ല"
ഞാൻ കരഞ്ഞുപറഞ്ഞു "ശരി", പിന്നെപ്പറഞ്ഞു "വേണ്ട"
നിങ്ങൾക്കെങ്ങനെ എന്നോടിത് ചെയ്യാൻ തോന്നുന്നു
എനിക്ക് പത്തു വയസ്സേയുള്ളു"
അയാൾ പറഞ്ഞു, "അറിയാനുള്ള പ്രായമൊക്കെയായി"