ചിലി
ഇനിയൊരിക്കലും ഒരിക്കലും ഇല്ലേ ?
വിറയ്ക്കുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ രാത്രികളിൽ
അല്ലെങ്കിൽ പ്രഭാതത്തിന്റെ കന്നിവെളിച്ചത്തിൽ
സമർപ്പണത്തിന്റെ വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ?
അല്ലെങ്കിൽ വയലുകളെ ചുറ്റിവരുന്ന
വിളർത്തപാതയുടെ അറ്റത്ത്
പതറുന്നൊരു നീരുറവയുടെ വരമ്പിൻ മുകളിൽ
മങ്ങിത്തെളിയുന്ന ചന്ദ്രനാൽ വെണ്മയണിഞ്ഞ്?
അല്ലെങ്കിൽ അവന്റെ പേരു വിളിച്ച്
ഞാൻ രാത്രി തരണം ചെയ്ത
തിങ്ങി നിറഞ്ഞ് കെട്ടുപിണഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന
ശിഖരങ്ങൾക്ക ചുവടെ?
എന്റെ കരച്ചിലിന്റെ മാറ്റൊലി
തിരികെ തരുന്ന ഗഹ്വരങ്ങളിലുമില്ലെ?
ഒഹ് അരുത്. അവനെയൊന്നൂടെ കാണാൻ
എവിടെവച്ചെങ്കിലുമാവട്ടെ
സ്വർഗ്ഗത്തിലെ മരിച്ചജലത്തിലോ
അല്ലെങ്കിൽ തിളക്കുന്ന നീർച്ചുഴിക്കുള്ളിലോ
തെളിഞ്ഞ ചന്ദ്രന്നു കീഴിലോ
അല്ലെങ്കിൽ രക്തമയമില്ലാത്ത ഭീതിയിലോ!
അവനൊപ്പമാവാൻ......
എല്ലാ വസന്തത്തിലും ശിശിരത്തിലും
അവന്റ ചോരയിറ്റുന്ന കഴുത്തിനെ ചുറ്റുന്ന
കഠിനവേദന നിറഞ്ഞ കുരുക്കിൽ ഒന്നിക്കാൻ
Never, never again?
Not on nights filled with quivering stars,
or during dawn's maiden brightness
or afternoons of sacrifice?
Or at the edge of a pale path
that encircles the farmlands,
or upon the rim of a trembling fountain,
whitened by a shimmering moon?
Or beneath the forest's
luxuriant, raveled tresses
where, calling his name,
I was overtaken by the night?
Not in the grotto that returns
the echo of my cry?
Oh no. To see him again --
it would not matter where --
in heaven's deadwater
or inside the boiling vortex,
under serene moons or in bloodless fright!
To be with him...
every springtime and winter,
united in one anguished knot
around his bloody neck!
