ബെഞ്ചു ശർമ്മ
നേപ്പാൾ
ഞാൻ നിന്നെക്കാണുമ്പോൾ എനിക്കിങ്ങനെ തോന്നുന്നു
ഉറഞ്ഞ ഓർമ്മയുടെ ഒരു കെട്ട്
അതിന്റെ നീരൊഴുക്ക് തുടങ്ങുന്നതായ്
അകാശത്തിലെ നനുത്തമേഘങ്ങൾ
കെട്ടഴിഞ്ഞ് ദൂരേക്കലയുന്നതായ്
പൂ വിരിയുംമുമ്പേ മൊട്ടു
താഴെക്കു കൊഴിയാന് തുടങ്ങുന്നതായ്
ധ്യാനം തെറ്റിയ തടാകക്കണ്ണുകൾ
ഇമചിമ്മി തുറിച്ചുനോക്കുന്നതായ്
അതിജീവിച്ച മനസ്സിൽ , ഭൂകമ്പം
ഞാൻ നിന്നെ കാണുമ്പോൾ
എനിക്കിങ്ങനെ തോന്നുന്നു
പുരാതനമായ ഒരു സെമിത്തേരിയിൽ നിന്ന്
ഒരു ശവശരീരം സ്വയം ഉയിർക്കുന്നതായ്
പെട്ടന്നൊരു ദിശാമാറ്റം
ആത്മാവതിന്റെ ആത്മാവില്ലാതിരച്ചിൽ തുടങ്ങും(പ്രാണൻ)
മരിച്ച ശരീരം/മരിച്ച മനസ്സ്/മരിച്ച ആത്മാവ്
പൂർത്തിയാക്കാത്ത കാമനകൾ , പൂർത്തിയാക്കാത്ത ആഗ്രഹങ്ങൾ
പതുക്കെ എന്റെ വിലാപങ്ങളിൽ പൈശാചികകളമൊരുക്കും
ഞാൻ നിന്നെക്കാണുമ്പോൾ എനിക്കിങ്ങനെ തോന്നുന്നു
ഒരു ചൂടന് മിന്നായം ഒരുദ്വേഗനിമിഷം
പശ്ചാത്താപത്തിനുള്ള ഒരു വ്യഗ്രത
നിന്നെക്കാണുമ്പോളെനിക്കിങ്ങനെ തോന്നുന്നു
ഒപൊട്ടിത്തകര്ന്ന ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ ചരിത്രം
അതിന്റെ എണ്ണമെടുപ്പു തുടങ്ങുന്നു
പൊട്ടിപ്പരക്കുന്ന ഓര്മ്മയില് കരഞ്ഞുതീര്ത്ത രാത്രികള്
കാത്തിരിക്കുന്ന തളര്ന്ന കണ്ണുകള് ദ്യോതിപ്പിക്കുന്നു
ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ലായിരുന്നെങ്കിലെന്നാശിക്കുന്നു
ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടിട്ടേയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാശിക്കുന്നു
